Midden in de coronaperiode werkte ik als au pair bij een gezin in de Italiaanse bergen. De jongens waren fit en hadden al ervaring met trainen. Ik deed met ze mee. We deden push-ups en sit-ups en kregen er zoveel plezier in dat we het vaker gingen doen. Na een tijdje merkte ik dat ik sterker werd.
Een paar jaar eerder was bewegen voor mij veel minder vanzelfsprekend. Ik was vastgelopen op de middelbare school en zat slecht in mijn vel. Eten was voor mij een manier geworden om daarmee om te gaan. Na school begon ik aan Toegepaste Psychologie. Ik vond het interessant om te begrijpen waarom mensen doen wat ze doen, maar stopte al snel. Achteraf zie ik dat ik mijn eigen patronen toen nog weinig onderzocht.
Uit die periode herinner ik me een vraag van mijn zus: ‘Zou je niet een keer water pakken in plaats van frisdrank?’ Ik pakte vaak frisdrank zonder erbij stil te staan. Door haar vraag merkte ik die gewoonte ineens op. Het duurde jaren voordat ik beter begreep wat erachter zat. In Italië ervoer ik intussen hoe het voelde om samen een nieuwe gewoonte op te bouwen en te merken dat ik ergens beter in werd.
Terug in Nederland ging ik fysiotherapie studeren. Medestudenten met meer trainingservaring lieten me zien hoe ik mijn training kon opbouwen. Ook in de sportschool leerde ik veel van de mensen om me heen. Die kennis nam ik mee toen ik bootcamps ging geven en later mensen individueel begeleidde als performance trainer.
In de revalidatie werkte ik vervolgens met mensen met langdurige klachten. Daar leerde ik andere vragen stellen. Hoe slaap je? Hoeveel vraagt je werk van je? En wat gaat er door je heen als je iets wilt doen wat vroeger vanzelf ging?
Die vragen stel ik nog steeds. De jongens in Italië hielpen me door samen te oefenen. Mijn medestudenten lieten me zien hoe ik kon opbouwen. In mijn begeleiding doe ik iets vergelijkbaars. Ik denk met je mee over wat je wilt kunnen en help je een beweging te kiezen die je nu aankunt. Zodra je merkt wat je erbij leert, kun je steeds beter zelf bepalen hoe je verder wilt.